In de laatste nacht van maart wordt de klok weer een uur vooruitgezet
Zomertijd
Voor de Egyptenaren begon de dag bij zonsopkomst, voor de Mesopotamiërs bij zonsondergang. Voor Joden en Moslims geldt dat nog: hun kalendermaand begint bij de eerste zichtbaarheid van de maansikkel net na nieuwe maan.

Dat is na zonsondergang het best te zien. De tijd die de zonnewijzer levert is de ware plaatselijke zonnetijd. De middag begint op het moment dat de zon precies op zijn hoogste punt staat tussen opkomst en ondergang. Elke plaats had daarmee zijn eigen zonnetijd. In het oosten van ons land ongeveer een kwartier later was dan in het westen. De komst van de spoorwegen en het telegraafnetwerk maakten het noodzakelijk dat het overal in ons land op hetzelfde moment even laat is.

Klokken, horloges, andere uurwerken en vooral in ons land en Vlaanderen ook carillons worden tegenwoordig gebruikt om de tijd aan te geven. In andere landen, zoals Duitsland, Zwitserland en Oostenrijk is klokluiden populair als tijdaanduiding.

Klokken worden ook voor andere doeleinden geluid, niet alleen als aankondiging voor kerkelijke gebeurtenissen, maar ook om alarm te slaan. In de Middeleeuwen dacht men dat het luiden van kerkklokken doeltreffend was als bescherming tegen schadelijke hagelbuien. Veilig was het klokkenluiden onder dergelijke omstandigheden allerminst. Hagelbuien gaan vaak vergezeld van onweer en uitgerekend hoge torens zijn gevoelig voor blikseminslag.

Tegenwoordig worden veel klokken niet meer met de hand geluid en net als horloges radiografisch op tijd gezet via een signaal van een cesium atoomklok. De tijd is hiermee sinds 1967 exact vastgelegd met een afwijking van nog minder dan een 1 seconde in een miljoen jaar.

De tijd wordt gecodeerd uitgezonden op een bepaalde frequentie vanuit Mainflingen bij Frankfurt, met een zendbereik van omstreeks 1500 km. Ook de overschakeling van winter- naar zomertijd en omgekeerd in het laatste weekeinde van maart en van oktober gaat bij deze atoomklok automatisch.