10 miljoen jaar geleden. Antarctica en Australie drijven uit elkaar. De Atlantische oceaan breidt zich uit, waardoor Noord-Amerika wegdrijft van Europa.
De gesteentemassa van de aarde is volop in beweging sinds haar ontstaan 4,5 miljaard jaar geleden. Continenten en oceanen zijn in de loop van miljarden jaren gevormd en weer verdwenen. Door deze recycling van de aardkorst is er maar weinig materiaal uit de eerste 4 miljard jaar van de aardse geschiedenis bewaard gebleven. Pas sinds de vorming van het supercontinent Pangea, ongeveer 220 miljoen jaar geleden, is de beweging van de aardkorst goed genoeg bekend voor een gedetailleerde reconstructie, zoals weergegeven op de vier wereldbollen.

Het oercontinent Pangea werd opgesplitst in verschillende platen. Deze platen dreven aanvankelijk uit elkaar. Zo werd Pangea verdeeld in Laurasia en Gondwana. De zee daartussen is de Tethyszee. Later ontstonden ook botsingen, zoals die tussen India en Laurasia waarbij de Himalaya, de hoogste gebergteketen op aarde, is ontstaan. De snelheid waarmee de platen bewegen is in de orde van enkele centimeters per jaar. Omdat de achtergronden sinds 1960 veel beter begrepen worden, spreken we tegenwoordig niet meer van continentendrift maar van platentektoniek.

De drijvende kracht achter de platentektoniek is temperatuurverschil in de aarde. Een deel van de opgeslagen warmte in de aarde is aanwezig sinds het ontstaan. Een ander deel is afkomstig uit het radioactief verval van enkele elementen die in kleine concentraties in de mantel van de aarde aanwezig zijn. Het gevolg is dat heet gesteente opstijgt en dat afgekoelde korst langzaam omlaag kan zinken. Zo ontstaan convectiestromen in de mantel die als een zeer langzame lopende band de continenten laten driften.

De theorie van Wegener bleef gedurende 30 jaar erg omstreden en is pas rond 1960 geaccepteerd toen nieuw bewijsmateriaal naar voren kwam.