Wolkbreuken leiden lokaal tot wateroverlast (foto: Robert Hoetink, Enschede)
Wolkbreuken leiden lokaal tot wateroverlast (foto: Robert Hoetink, Enschede)
In een zware regenbui, met een intensiteit die zich gemiddeld drie keer per jaar op elke plaats in ons land voordoet, kan het zicht bij een snelheid van 100 kilometer per uur korte tijd afnemen tot 100 meter. Een bijkomend probleem is het stuifwater, waarvan het verkeer op veel wegen hinder ondervindt. Dat geldt vooral voor wegen waar geen zeer open asfaltbeton (ZOAB) is gebruikt. Spat- en stuifwater ontstaan doordat de banden van een snel rijdend voertuig grote hoeveelheden water wegzwiepen om contact te houden met het wegdek. Daardoor wordt het slipgevaar en de kans op aquaplaning (waardoor de auto stuurloos wordt) verminderd.

Een personenauto met voorbanden van 14 centimeter breed, verwijdert bij een snelheid van 90 kilometer per uur op een weg waar 1 millimeter water staat, 7 liter water per seconde. Dat water wordt deels omgezet in stuifwater dat op de vooruit van een achterop komende auto terechtkomt. Uit berekeningen blijkt dat het zicht achter het stuur van een auto die op een weg met een waterlaagje van 0,4 millimeter met ongeveer 100 kilometer per uur een rijdende vrachtauto passeert, kan teruglopen tot 70 meter. Op een weg met een waterlaagje van 0,8 millimeter bedraagt het zicht nog maar zo'n 30 meter, wat overeenkomt met zeer dichte mist.

Wanneer het na een lange periode van droogte weer regent of mistdruppeltjes op de weg komen kan er een zeer dunne vloeibare film op het wegdek ontstaan. Die vloeistof is een mengsel van stofdeeltjes, olie en water en vormt een taaie slijmerige laag die pas verdwijnt als het hard regent. De wrijving tussen de banden en het wegdek is dan gering, waardoor het glad is. Uit onderzoek blijkt dat het gevaar op de weg bij deze situaties begint bij snelheden boven 60 kilometer per uur, niet alleen op klinkers en straatkeien, maar ook op asfaltwegen.