Het verzamelen van weergegevens is echter van alle tijden. In de 17e eeuw hielden zeelieden van de Verenigde Oost-Indische Compagnie (VOC) tijdens hun reizen over de wereldzeeën het weer al nauwgezet bij in hun scheepsjournalen. Het is niet verwonderlijk, dat bij de oprichting van het KNMI in 1854, maritieme waarnemingen een grote rol speelden. Het grensoverschrijdende weer vraagt om internationale samenwerking en het uitwisselen van gegevens is iets vanzelfsprekends geworden. Door de nieuwe technische mogelijkheden met name van de communicatietechnologie, is de uitwisseling van basisgegevens explosief toegenomen. De berichten worden via meteorologische codes op een gestandaardiseerde manier uitgewisseld.

Sinds het midden van de jaren tachtig kent ons land ook commerciële weerbedrijven, ook wel weerproviders genaamd. Hun dienstverlening is in belangrijke mate afhankelijk van de operationele basisgegevens, die zij onder andere door het KNMI krijgen toegeleverd. Op hun beurt leveren de weerproviders bewerkte en specifieke producten aan hun klanten.

Het KNMI levert als overheidsinstelling ook gegevens aan de overheid, zoals aan de stormvloedwaarschuwingsdienst. Voor het nationale weerinstituut is het leveren van basisgegevens tegenwoordig een kerntaak. De behoefte aan informatie neemt steeds meer toe. Door de verdere ontwikkeling van het informatietijdperk worden weergegevens steeds gemakkelijker bereikbaar voor de samenleving. De Europese Unie streeft er naar om steeds meer voor de maatschappij belangrijke gegevens rechtstreeks toegankelijk te maken bijvoorbeeld op internet via andere media. Het KNMI fungeert als Operationeel Data Centrum KODAC voor de verspreiding van waarneemgegevens en uitkomsten van modelberekeningen. Bovendien is in het kader van de veiligheidstaak wettelijk vastgelegd dat het KNMI weersverwachtingen en waarschuwingen uitbrengt.