Een type luchtdrukvariatie in de atmosfeer is geluid. Een luchtdrukvariatie wordt hoorbaar geluid als zijn trillingssnelheid of frequentie door de mens kan worden waargenomen. Over het algemeen wordt het interval van 20 tot 20.000 hertz genomen als het gebied waarin geluid hoorbaar is. Maar er zijn ook onhoorbare luchtdrukvariaties. Zo oriënteren vleermuizen zich met zogenaamd ultrasoon geluid. De luchtdruk varieert dusdanig snel dat dit ultrasone geluid onhoorbaar is voor mensen. Hele trage luchtdrukvariaties worden veroorzaakt door onder andere meteorologische fenomenen. Veranderingen vinden plaats gedurende uren waardoor de frequentie vele malen lager is dan 20 hertz. Infrasoon geluid, of kortweg infrageluid, manifesteert zich met frequenties hoger dan die van weersveranderingen maar lager dan voor de mens hoorbaar. Infrageluid wordt ruwweg gemeten tussen 0.002 hertz (500 seconden) en 20 hertz. Om infrageluid op te wekken zijn grote verplaatsende volumes lucht, of bewegende oppervlaktes, nodig. Zo wordt infrageluid bijvoorbeeld opgewekt door exploderende vulkanen, grote explosies, zoals die van de ramp in Enschede, hevige stormen en vliegtuigen die door de geluidsbarrière gaan. Ook bovengrondse kernbomproeven genereren infrageluid. Het KNMI heeft een microbarometer ontwikkeld om infrageluid te registreren.