International Civil Aviation Organisation, een speciaal agentschap van de Verenigde Naties, dat afspreekt wat voor elk land de taken en plichten zijn op luchtvaartmeteorologisch gebied. De ICAO stamt uit de nadagen van de tweede wereldoorlog. Eind 1944 kwamen in Chicago 52 staten bijeen voor ondertekening van de “Convention on International Civil Aviation”, waarna het tot 4 april 1947 duurde tot 26 lidstaten de Conventie ook hadden geratificeerd, waarna ICAO echt van start kon gaan. De ICAO speelt tegenwoordig ook een rol als beheerder en regelgever op het gebied van dataverbindingen en communicatiesatellieten. Wereldwijd werkt de ICAO nauw samen met dat andere belangrijke agentschap van de Verenigde Naties: de “World Meteorological Organisation”. De luchtvaartmeteorologie kan immers niet los worden gezien van de meteorologie in het algemeen. De luchtvaartmeteorologie vereist veel meteorologische kennis en juist het samenspel van de ICAO en de WMO biedt de garantie dat de beide vakgebieden met een zo groot gemeenschappelijk belang de hoogste standaarden kunnen handhaven. De ICAO heeft speciaal voor de luchtvaart een standaardatmosfeer gedefinieerd voor een hoogte tot 32 kilometer. Uitgangspunt is onder meer een luchtdruk op zeeniveau van 1013,25 hPa, een temperatuur op zeeniveau van 15,15 graden Celsius, een dichtheid op zeeniveau van 1,2250 kg/kubieke meter, een temperatuurafname met de hoogte van 0,65 graden Celsius per 100 meter voor de onderste 11 kilometer. Daarboven blijft de temperatuur in de ICAO standaardatmosfeer 20 kilometer hoogte -56,5 graden Celsius en tussen 20 en 32 kilometer hoogte neemt de temperatuur met 0,1 graad per 100 meter toe.