Sinds een aantal jaren een feestelijke verjaardag want uit metingen blijkt dat de afspraken succes hebben. De productie en het gebruik van ozonlaagaantastende stoffen, ook wel cfk's genoemd, is de laatste jaren sterk afgenomen.

De bezorgheid over de aantasting van de ozonlaag dateert uit de jaren zeventing. In 1974 onderkenden Molina en Rowland als eersten dat chloorfluorkoolwaterstoffen (cfk's) de ozonlaag kunnen aantasten. Zij gaven daarmee een vroeg signaal af van mogelijke toekomstige problemen. De ozonlaag beschermt het leven op aarde tegen schadelijk ultraviolet (UV) zonlicht.

Hun bezorgdheid werd in 1985 versterkt door de ontdekking van het ozongat boven Antarctica. Om mens en milieu te beschermen werd daarom het Montreal Protocol opgesteld. Het Montreal Protocol en de latere amendementen hebben ervoor gezorgd dat de productie van ozonafbrekende stoffen in de afgelopen 20 jaar sterk is teruggedrongen. Daardoor is de hoeveelheid ozonafbrekers in de atmosfeer de afgelopen jaren enigszins afgenomen.

Het Montreal Protocol is daarmee een schoolvoorbeeld van succesvolle internationale afspraken om klimaatveranderingen in de atmosfeer tegen te gaan. Naast minder uitstoot van ozonafbrekende stoffen heeft het Montreal Protocol geleid tot minder uitstoot van broeikasgassen. Het Protocol heeft daarmee bijgedragen aan de beperking van het broeikaseffect. Zonder het Protocol zou de broeikaswerking van ozonafbrekende stoffen tweemaal zo groot zijn geweest.

De ozonlaag vertoont echter nog altijd geen duidelijk teken van herstel. Dit heeft verschillende oorzaken. Ten eerste is de afname in de hoeveelheid ozonafbrekende stoffen nog maar gering. Daarnaast vertoont de ozonlaag natuurlijke variaties van jaar op jaar, waardoor een eventueel begin van herstel nu nog niet opvalt. Ten slotte wordt het herstel mogelijk vertraagd door de klimaatverandering als gevolg van het versterkte broeikaseffect. Een volledig herstel van de ozonlaag wordt in de tweede helft van deze eeuw verwacht.