Door klimaatverandering krijgt Nederland steeds vaker te maken met (extreme) hitte, met gevolgen voor gezondheid, arbeid, buitenactiviteiten, veiligheid en dierenwelzijn. Voor het duiden van hitte is de luchttemperatuur alleen niet altijd voldoende. Ook luchtvochtigheid, windsnelheid en zonnestraling spelen een rol in de fysiologische hittebelasting van het lichaam. Daarom implementeert het KNMI de Wet Bulb Globe Temperature (WBGT) als aanvullende hitte-indicator, een internationaal erkende maat voor hittebelasting. Het KNMI gebruikt hiervoor de Liljegren-methode.
Omdat de WBGT lastig te interpreteren is, wordt deze vertaald naar een schaal van 0 tot 10: de hittekracht. Deze schaal sluit aan bij bekende begrippen zoals windkracht en zonkracht. De klimatologische analyse (1991-2024) laat zien dat hoge hittekracht vooral in de zomer voorkomt, regionaal sterk kan verschillen en niet altijd samenvalt met hittegolven. Tijdens hittegolven lag de maximale hittekracht meestal rond 6 of 7. Zeer hoge waarden zijn zeldzaam, kortdurend en treden vaak slechts enkele uren op. Hittekracht geeft de omgevingsbelasting van hitte aan; het uiteindelijke risico hangt ook af van iemands ‘hittefitheid’, zoals gezondheid, kleding en activiteitenniveau.
Carolina Pereira Marghidan, Gerard van der Schrier, Else van den Besselaar, Monique Vrolijk, Rutger Boonstra, Jacco van Ekris, Wesley Nuijens, Lone Mokkenstorm, Peter Siegmund, Martine Reiling, Fleur Groeneweg, Iris Matters, Josine Camps, Jet van Paassen en Rob Sluijter. Van Wet Bulb Globe Temperature (WBGT) naar hittekracht
KNMI number: TR-26-04, Year: 2026, Pages: 37